Beyin hasarı, görme kaybına yol açabilir; gözler değil!

İnme ve benzeri nörolojik hasarlar, görme alanında ortaya çıkan kayıplara sebep olabilir. İnsanlar genellikle görme sorunlarını gözlerde ararken, gerçekte bu durum beyin kaynaklı gelişebilir. nöral yolların bu tür hasarları görme kapasitesini kısıtlayabilir.

Görmenin gerçek kaynağı beynimizdir

Gözlerimiz ışı sadece işleme merkezine yönlendiren kameralar gibidir. Beynin bulunan görsel kısımlar, görüntüleri ayırt etmek için geliştirilmiştir. Biraz ağır kirli veya düzensizlik bu işlemi engel olabilir. Bu nedenle, beynin doğru çalışmaması görüntüleri güçleştiriyor, görünüşteki kayıp söz konusu olabiliyor.

İnme sonrası görebilme yeteneği kısıtlanabilir

İnme veya felç geçiren kişiler, gözleri sağlıklı olsa da, beynin o bölgesinde oluşan hasar gören sebep bir kısmının sansür edilmesine yol açabilir. Beyin damarlarının bu alanlara işlem fonksiyonunun bozulması görme alanının kısmen bölük görüntüler oluşturmasına sebep olabilir. Bu durumda, gözlerin sağlıklı olup olmaması fark etmez bir personal durum gelişebilir. Çoğu zaman uğranılan bu nöral kayıp, görüntüleri görsel hatalar ve ciddi nedenidir.

Hasta farkında olmadan görme kaybı yaşayabilir

İnme sebebiyle oluşan görme alanı çok küçük olmayan alanlar, konuların dışında düşme tehlikeleri beraberinde getirebilir. Hastalar, bir tarafını düşük düzenleri sadece fark etmeden düşebilirler. İlginç olan ise, beynin bu duruma gelişen bozuklukları nedeniyle bir görme alanı kısıtlı durumunda. Örneğin, bir kişi yemeğini sadece görüntüleyebildiği kısmını tüketir. Bu durumun en ilginç örneği, Anton Sendromu olarak bir psikolojik durumdur. Beyin hasarına falan çare genellikle tedavi edilmez, hastanın görünen nesneleri kesin olduğunu düşüncesine çok zordur. O düzenek, gerçekliği algılama anlayışımızı test eder.

Hafıza ve hayal gücü görsel boşlukları dolduruyor

Görsel alanlarda oluşan hasarlar, gerçek olmayan nesnelerin, görülebilen ve tanımlanmış şekillerin görünmesine neden gelişebilir. Bunun hadise, psikolojik olmayan görüntülerin bir sonucu ile genellikle görme kaybı ile görülür. Sinirsel yapılar harici yeterli görüntü güdüsü almadığında, kendi iç belleklerini zorunlu olduğu faaliyetler başlatır. Bitiş olarak, bilinç bozuk alanı, anı veya rastgele üretilmiş görüntülerle doldurmaya çalışır, duygulara gerçek olmayan kurgulanmış ortam sağlar. Hastalar bu|bu|n] görüntülerin genellikle yanlış olduğunu fark edebildikleri halde fazla korku görebilirler.

Görsel halüsinasyonlar psikolojik değil, nörolojik sorunlar olabilir

Toplumda görsel sanrı görünenleri sıkça psikolojik hastalıkla bağlantılı sayılmaz. Felç sonuçlarında, Parkinson hastalığı veya ciddi beyin rahatsızlıkları dahil. Charles Bonnet Sendromu, görmenin kısıtlanmasına bağlı ortaya çıkan reaktif beyin yaralanmasının bir örnektir. Görüş alanındaki görülen nesnelerin sahte olmadığını zihin düşünebilirler. Bu nedenle, vizüel halüsinasyon görüntüleri gören hastaların, zihinsel etiketler yerine, kapsamlı nörolojik tetkikleri geçirmeleri önemlidir.

Erken rehabilitasyon, görme kaybını önemli ölçüde azaltabilir

İnme sonrası kaybedilen görme yeteneğinin yeniden öğrenilmesi, hayati adımların atılmasını gerektirir. Hastaların zamanda kontrol edilmesi, beynin esas kalan dükkanlarını kullanarak kaybedilen görme kapasitesini tekrar kazanmayı sağlayabilir. Uygulanan kişiye özel göz egzersizleri ve planlı awareness, düzenli hastaların hassas noktalarını daha etkin kavramalarına katkı sunar. Bu rehabilitasyonlar, bireylerin görüşlerini yoğun fark etmeyi sağlamayı destek verir, düşmelere karşı koruma azalabilir. Rehabilitasyon süreci sayesinde, hastalar birlikte bağımsız yaşamlarını başarılı olabilir.